Voorbereiding

//Voorbereiding

Voorbereiding

Net als veel mensen, houden honden van voorspelbaarheid. Enige zekerheid en vertrouwen in wat er gaat gebeuren helpt de hond om makkelijker met een bepaalde situatie om te gaan. Zo wist ik al een redelijk lange tijd dat Joep onder narcose zou moeten voor zijn castratie. Het is zowel prettig voor mij als hem om je samen hierop voor te bereiden door een situatie te creëren waarin we beide (ongeveer) weten wat er gaat gebeuren. Hoe wij ons hier precies op hebben voorbereid? Dat kunt u lezen in onderstaand blog:

Na een tijd wikken en wegen is de beslissing toch gemaakt om Joep te laten castreren. Helemaal nu er steeds meer vreemde honden rond ons huis liepen, werd hij erg onrustig van al die geuren en plaste hij het liefst overal tegen aan. Toen de chemische castratie van vorig jaar april uitgewerkt raakte, werd duidelijk dat hij nog onrustiger werd. Dus de beslissing tot definitief castreren werd genomen.

Allereerst heb ik de afspraak ruim van tevoren gemaakt, zodat ik rustig kon overleggen wat er precies ging plaatsvinden en op wat voor manier, zodat ik een beeld had van de situatie en wist wat ik nog moest gaan voorbereiden. Nu is het zo dat Joep geen angst ervaart in de dierenartsenpraktijk, hij is er jaren geleden geweest bij de mogelijke puppyconsulten en is er jaarlijks voor zijn entingen. Dat er op dit moment geen angst is in de praktijk, betekent natuurlijk niet dat dit zo zal blijven. Maar het is prettig om je, samen met jouw hond, te kunnen voorbereiden op bepaalde handelingen waardoor de ervaring als minder heftig kan worden ervaren.

Van te voren heb ik goed overlegd met Dierenartsenpraktijk Westerbork hoe de procedure rondom de castratie zou verlopen. Dit was vooral zodat ik zelf zo goed mogelijk de situatie kon inschatten en niet voor verassingen zou komen te staan. Jouw eigen energie en uitstraling kan jouw hond ondersteuning geven, wanneer je zelf onzeker wordt of ergens van schrikt voelt jouw hond dit haarfijn aan. Het is dus gewenst om zelf rustig te blijven, wanneer jij in ieder geval weet wat er gaat gebeuren kan dit jouw hond alleen maar helpen. In mijn dierenartsenpraktijk was het mogelijk om zowel bij het inslapen als het ontwaken van Joep te zijn. Wij raden aan om bij beide momenten aanwezig te zijn, omdat beide momenten spannend kunnen zijn voor jouw hond en ze jouw als vertrouwd persoon nodig hebben.

Na het overleg over de procedure heb ik de romper, die hij na de operatie aan zou krijgen, al een heel aantal weken van tevoren aangeschaft. Ik weet hoe Joep is, het kan nogal een drama Queen zijn als hij het ergens niet mee eens is. Dit was écht iets waarvan ik inschatte dat hij er een probleem van zou maken. Hij is niet gewend aan strakke ‘kleding’ aan zijn lijf, dat heb ik simpelweg nooit geoefend en daar wilde ik hem in trainen. Op een stapsgewijze manier is hij gewend geraakt aan het dragen van de romper en leerde hij dat het dragen van de romper hem vervolgens iets leuks ging opleveren. De romper werd steeds langer aangedaan en er werden verschillende oefeningen en activiteiten met de romper gedaan (wandelen, spelen en eten). Dit klinkt misschien overdreven, maar meneer vond écht dat hij niet met een romper aan kon eten. Voor een labrador-beagle kruising zegt dat nogal wat, niet willen eten. Na een heel aantal oefensessies merkte ik dat Joep de meeste basisactiviteiten wilde uitvoeren in de romper, ik ben blij dat ik dit van te voren heb getraind. Ik wilde namelijk niet dat Joep uit de narcose zou ontwaken en extra onzeker zou worden omdat hij ook nog iets onbekends en geks om zijn lijf had.

Tijdens het geven van de verdoving moet de hond worden gefixeerd, zodat hij niet uit schrik een reactie geeft waardoor de verdoving niet goed kan worden gegeven. Dit kan al een zekere spanning geven, wanneer de hond niet gewend is op die manier vastgehouden te worden. Vervolgens zal de hond rustig wegzakken in de verdoving en zal de hond worden meegenomen voor behandeling (als hij nog niet in de behandelruimte is). Het is dus prettig dat de hond een commando ‘staan’ kent en dat hij gewend raakt aan het vastgehouden worden rond zijn hoofd, dit heb ik ook enkele keren geoefend.

Vervolgens kon Joep op de behandeltafel worden gelegd en kon de operatie beginnen, ik stond stand by zodat ik zo snel mogelijk weer aanwezig kon zijn als Joep zou ontwaken uit de narcose. Tussen 12 en 1 kon ik worden gebeld, maar uiteraard begon meneer om stipt 12 uur bij te komen. Eenmaal bij de praktijk bleef Joep rustig liggen en kwispelde wat, met wat assistentie bij het lopen (en een flinke plas midden in de wachtkamer, zucht… Sorry Laura!) konden we hem vervolgens mee naar huis nemen.

Eenmaal thuis is Joep zelf naar zijn bench gestrompeld, hij gaf dus zelf aan dat hij daar graag verder wilde slapen. Daar was ik blij mee, de bench is namelijk een mooi afgeschermde plek waar hij niet snel door mensen die bij ons thuis binnen kwamen benaderd of geaaid zou worden. Het dragen van de romper was ook de dagen dat de narcose langzaam uit zijn lijf verdween geen probleem, maar deze hebben we op de momenten waarbij wij zelf bij hem in de buurt waren ook vaak uit gedaan. Tot mijn verbazing zat hij niet extreem veel aan de wond, dat had ik wel verwacht. Het was mooi weer, dus buiten een beetje rustig rondlopen en snuffelen was alle dagen mogelijk. Verder heeft Joep mentale uitdaging kunnen krijgen middels hersenwerk, zodat zijn hoofd wel aan het werk was geweest maar zijn lichaam niet.

Een laatste oefening die erg praktisch is bij een hond die een operatie heeft gehad, is de plat-oefening. Het is prettig om de wond te kunnen inspecteren, zonder dat je jouw hond in een bepaalde positie moet dwingen. Ik heb Joep geleerd dat hij met het commando ‘plat’ uit zichzelf op zijn zij gaat liggen,  hij snapt ook dat ik hem tijdens de oefening plat aanraak. Dit doe ik normaal ook bijna dagelijks wanneer ik hem gewoon lekker wil aaien of op bijvoorbeeld teken wil controleren. Door de ‘plat’-oefening te vragen gaf ik Joep een bepaalde controle over de situatie en liet hij het controleren eigenlijk altijd toe.

Nu, na een aantal weken, is de wond mooi hersteld. Ik wil Dierenartsenpraktijk Westerbork bedanken voor de heldere communicatie en het nakomen van afspraken. Alles is zonder problemen verlopen, binnenkort gaan we weer een keer ‘gewoon’ naar de praktijk om te kijken hoe Joep zich daar na de operatie gedraagt.

By |2019-05-01T11:54:52+00:00mei 1st, 2019|Training|0 Comments

About the Author:

Leave A Comment